گزارش جنجالی: مدیران استودیوهای ایکس‌باکس از سرویس گیم‌پس متنفرند!

به نظر می‌رسد مایکروسافت در موقعیت دشواری قرار گرفته است؛ سرویس گیم‌پس عملاً زیر کنترل این غول فناوری است، اما راهکاری برای نجات یا بهبود وضعیت آن پیدا نمی‌کند. شواهد نشان می‌دهد که مایکروسافت کم‌کم در حال عقب‌نشینی از تعهدات خود به این سرویس است. نقطه شروع این تغییر رویکرد، عدم عرضه بازی مدرن‌وارفر ۴ (Modern Warfare III) به عنوان جدیدترین نسخه کال‌آدیوتی از روز اول در گیم‌پس بود. بعید نیست که این رویکرد جدید در آینده نزدیک به بازی‌های بزرگ دیگری مانند الدر اسکرولز ۶، دووم و حتی نسخه بعدی فورت‌نایت هم تعمیم پیدا کند.

برخی از طرفداران سرسخت مایکروسافت با دیدن این روند، عصبانیت خود را ابراز کرده و معتقدند سازندگان بازی نباید قدرشناس نباشند. استدلال اصلی این گروه این است که گیم‌پس تنها زمانی برای صنعت بازی ارزشمند است که بتواند هزینه‌های ساخت را پوشش دهد و سودآوری داشته باشد. وقتی سرویسی نتواند سودی برای سازندگان به همراه داشته باشد، انگیزه آن‌ها برای خلق بازی‌های باکیفیت از بین می‌رود و حتی ممکن است هزینه‌های اولیه ساخت نیز جبران نشود.

با توجه به نوسانات مداوم در سیاست‌های مایکروسافت، احتمال دارد که گیم‌پس به زودی استراتژی فعلی خود را کنار بگذارد و به سرویسی شبیه به پلی‌استیشن پلاس تبدیل شود، یا حتی اینکه مایکروسافت به طور کامل از این سرویس دست بکشد. بسیاری از گیمرها با دیدن این تحولات، مدیریت ناپخته شرکت را به باد انتقاد می‌گیرند و معتقدند مایکروسافت در صنعت گیم خود را به در و دیوار کوبیده است.

سوال مهمی که مطرح می‌شود این است: چرا تا دیروز از این وضعیت ناراضی نبودند و چرا اخبار مربوط به آن فاش نمی‌شد؟ تفاوت رویکرد سونی و مایکروسافت در همین‌جا نمایان می‌شود. سونی معمولاً خبرهای بزرگ را با آماده‌سازی رسانه‌ای و تغییر سیاست‌ها همراه می‌کند، در حالی که مایکروسافت گاهی ناگهانی عمل می‌کند. با این حال، سونی هم با حذف دیسک از پلتفرم خود، واکنش‌های تندی را به همراه داشت.

بررسی آمارهای سال ۲۰۲۰ نشان‌دهنده تفاوت‌های چشمگیر در تصمیمات این دو شرکت است. سونی با اخراج ۱۳۰۰ نفر، تعطیلی چهار استودیو، افزایش ۱۵۰ دلاری قیمت کنسول و ۴۵ دلاری سرویس پلاس اکسترا، مسیر خود را طی کرد. در مقابل، مایکروسافت با اخراج ۷۰۰۰ تا ۸۰۰۰ نفر، تعطیلی ۸ استودیو، افزایش ۲۰۰ دلاری قیمت کنسول و افزایش ۱۵۶ دلاری (که بعداً به ۸۴ دلار کاهش یافت) سرویس گیم‌پس آلتیمیت، فشار بیشتری را بر دوش گیمرها گذاشت. مایکروسافت عملاً هر اقدامی را انجام داد، از مولتی‌پلتفرم کردن بازی‌ها گرفته تا انحصاری کردن دوباره آن‌ها، اما هیچ جبهه‌ای علیه سیاست‌های ناپسند مانند دیجیتالی شدن کامل شکل نگرفت.

یکی از حربه‌های مشترک مایکروسافت و سونی برای دور کردن گیمرها از خرید فیزیکی و عادت دادن آن‌ها به خرید دیجیتال، ارائه سرویس‌های اشتراکی بود. اما این شمشیر دو لبه، باعث شد بسیاری از کاربران به بازی رایگان عادت کنند و دیگر رغبتی برای خرید بازی نداشته باشند. کسانی که قبلاً حاضر بودند ۶۰ دلار برای یک بازی هزینه کنند، اکنون حتی ۱۰ دلار هم برای یک بازی AAA نمی‌پردازند. دیجیتالی شدن برای ما ایرانی‌ها که اکانت‌های ظرفیتی استفاده می‌کنیم، مزایایی داشته، اما برای ۹۰ درصد گیمرانی که دیسک فیزیکی تهیه می‌کنند، محرومیت به همراه داشته است.

مهدی ملکی اخیراً نکته جالبی را مطرح کرد: حفظ بازی به معنای داشتن دیسک‌های قدیمی نیست، بلکه به معنای امکان اجرای بازی‌های قدیمی روی کنسول‌های جدید است. سونی با پشتیبانی از بازی‌های قدیمی (مانند ریمیک رزیدنت ایول ۱ برای دارندگان نسخه PS3)، نشان داد که به حفظ مالکیت و میراث گیمرها اهمیت می‌دهد. در مقابل، حذف دیسک توسط سونی اگرچه حماقتی محسوب می‌شود، اما ممکن است انگیزه‌ای برای عدم پرداخت حق امتیاز بلوری به مایکروسافت بوده باشد.

نقد دیگر این است که حذف دیسک بیشتر به ضرر واسطه‌ها تمام می‌شود تا گیمرها. همچنین، ادعای اینکه سونی با دیجیتالی شدن کنترل بیشتری روی گیمرها به دست می‌آورد، از نظر بسیاری از کارشناسان مردود است. سونی قبلاً هم می‌توانست قیمت‌ها را افزایش دهد یا تخفیف‌ها را حذف کند. در نهایت، اگر بازی‌های AAA دو سال پس از عرضه و بازی‌های ایندی در روز عرضه یا سه ماه بعد به سرویس اضافه شوند، گیم‌پس می‌تواند ارزشمند بماند. اما عرضه بازی‌های درجه یک ایکس‌باکس از روز اول، اشتباهی بزرگ است که سرویس را از پلی‌استیشن پلاس متمایز نمی‌کند.


منبع: گیمفا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *